است ؛ زيرا خدا را شايستهء عبادت مىداند ، همان‌طور كه اگر منتظر ورود مهمانى عزيز باشى به محض ورودش براى اكرام و احترام او قيام مىكنى و چون او را ببينى به خاطر خودش به او روى مىآورى و مثل اينكه اگر منتظر رسيدن قاصدى از طرف عزيزى باشى ، تا چشمت به او بيفتد و پيام عزيزت را بشنوى ، بدون تأمّل و تفكّر براى قبول آن اقدام مىكنى . در چنين مقامى انسان نياز به تجديد نيّت ندارد . اما اگر از خدا غافل و به دنيا و هواى نفسش مشغول باشد ، بايد در آستانهء وقت نماز قلب رميدهء خويش را با مهار عقل و تفكّر در مقابل مولايش نگهدارد و به او يادآورى كند كه خدايش او را دعوت كرده و او را مىبيند و در آن حال با عقل و قلب خويش قصد كند كه خدا را عبادت مىكند ، چون شايستهء عبادت است و مانند سعادتمندان در مقام مناجات با خدا داخل شود . البته ، در نيّت نماز بايد وجوب و استحباب و قضا و اداى آن را تعيين كرد . تكبيرة الاحرام سزاوار است كه تكبيرة الاحرام را با غفلت و از روى عادت تلفظ نكنى ؛ بلكه اين جمله را به قصد عبادت و معامله با خدا گفته ، در گفتارت صادق باشى . مرحوم صدوق در كتاب توحيد « 1 » روايت كرده است كه مردى نزد امام صادق عليه السّلام اللّه اكبر گفت . امام فرمود : اينكه گفتى خدا بزرگتر است ؛ از چه چيز بزرگتر است ؟ گفت : از همه چيز . حضرت فرمود : با اين وصف خدا را محدود شمرده‌اى . گفت : پس چه بگويم ؟ فرمود : بگو : خدا بزرگتر از آن است كه توصيف شود . « 2 » منظور حضرت از اينكه فرمود : « او را محدود شمرده‌اى » اين است كه همهء اشياء

--> ( 1 ) . توحيد كتابى است تأليف شيخ صدوق ( قده ) . موضوع اين كتاب خداشناسى و بحث دربارهء صفات و شؤون خداوند متعال است و همچنين آياتى كه دربارهء صفات و شؤون حضرتش وارد شده ، تفسير نموده است . مؤلف با چيرگى و تسلّطى كه بر احاديث داشته ، تمام احاديث مربوط به اين موضوعات را در ابواب منظمى ذكر نموده است . اين كتاب از كتب معتبر و متقن روايى ماست و شروحى بر آن نوشته شده است . ( 2 ) . بحار الانوار ، ج 84 ، ص 366 ، ب 22 ، ح 20 .